به دنبال بهانه ای بودم ، تا دلی سیر گریه کنم

پروانه ای دیدم  

                 پرواز را دوست نداشت

                                          نشستم و به حال آسمان گریستم

پرستوئی آمد

               سراغ زمستان را از من گرفت

                                          نشستم و به حال بهار گریستم

ابری به من گفت

                 که حال باریدن ندارد

                                         نشستم و به حال ترک های خشک زمین گریستم

صدای برگ زردی را شنیدم

                          که استخوان هایش ، زیر پای عابران شکسته بود

                                                                 نشستم و به حال درخت گریستم

عاشقی دیدم

                 معشوقش از او گریزان بود

                                               نشستم و به حال عشق گریستم

دیدم که تنهایم

                 هیچ کس ، دور و برم نیست

                                                 نشستم و به حال خودم نیز گریستم 

تیر ماه ٨۴