زمانی دوستی مرد ، زندگی سوخت 

که من عاشق ترین ، مرد زمین بودم

 برای دیدن یارم ، بهاری بهترین بودم

 ز دامانم هزاران مهربانی را

 چو شبنم

 درون غنچه ها پرورده بودم

 تو هم ، کم با وفا بودی

 ز باغم مستی و روحش ربودی

 برای قلب بیمارم

 طبیب عاشقی هرگز نبودی

 چه بیهوده دلی شد این دل من

 چه آلوده غمی دارم

 خدایا...

٢٣ خرداد ١٣٨۴